gökyüzü istilada

koca bir kalabalık tepede

sokak lambaları seraplar gibi

yalancı gülüşleriyle

bağlanamayız

devam edemeyiz

daireden çıkarsak

sevgimiz ölür

dairede kalırsak biz

yakında gidicek

korkusunuda alıp

yakın-da kalıcam

hep olduğum benim olduğum bana ait olmayan yerde

sirk atları gibi

dönüp duruyoruz

yara alıp ölücez sonunda

bize ait olmayan uyduruk gülüşlerle

sirk atları gibi

daireler çiziyoruz sonsuza kafeste

her an ölüp gidi(yoruz)cez işte...