o adam kalbilinin yakınında olsun diye mi yaratılmıstı cumlesiyle baslıyodu

hersey biterken yağmur yağıyordu rüzgar tenimizden akıp geçiyordu bulutlar bizi üstünden atarken kuşlar ıskalıyordu her defasında kaçıp giden bedenlerimizi

boşluğa çığlıklar sallıyorduk ikimizde birbirimizi duymazken sağa sola tekmeler korkup koşarken beton duvarlara çarpıyorduk katilleri oynuyoduk ikimizde birde kurbanları canımızı hissetmek için yakıyorduk adeta belkide sadece en ağır şekilde yaşamaktı tek derdimiz güçsüzleşip güçlüymüşüz gibi yapmaktı gerçeklerimizi sonra yalan yaptık hepsini üşümesinler diye soğuktan örttük üzerlerini ölmeyenlerin üzerlerine toprak atmak gibi oldu sonra bu ben nefes alamadım sen ne yaptın bilemedim biz saklandık şimdi çocuklar gibi habersiz birbirimizden peki kim bulucaktı beni seni bizi çocuklar gibi ağlamak geliyor içimden kırıp dökmek herşeye zır zır zırlamak çocuklar gibi anlatamadığında çığlıklar atmak sonra büyük adamlar gibi ıslıklar çalmak döküntü boş sokaklara

ve yaşlı adamlar gibi sessiz sessiz bakmak ardından belki bir gülümsemede yanında mavi renkte ardında isyan ölmek gerek şimdi tekrar doğmak için uyumak gerek yeni bir gün için koşmak gerek kaybolmak için ve tekrar tekrar etmek gerek unutmamak için hissetmeyi o kadın kalbini taşımak için yaratılmıştı tıpkı adam gibi uzaklaştıkça yakınında kaldı kalbi en sonu hissederken yanında göremedi yüzünü bakamadı ikisininde kalbi düşmüşmüydü bilemedi ayıldığında kırıktı kendisininki peki o adam hala yaşıyormuydu sahi yoksa kalbinin yakınında kalmışmıydı sahici...

http://www.youtube.com/watch?v=YgfZaXv1opI&list=LLDiJ5AVYpoB80tMfmw3Vcgg&index=2&feature=plpp_video