yayılanlar
çevrede tur atıp dururlar
ara sıra çarpar zaman zamanda
yok oluverirler
dogal afet öncesi gelgitler
sınırlarını kuşatmış iken
almayı kabul ettiğin darbeler
afet gereği yıkımı gerçekleştirir
duyarsızca
perva duymadığın
özgür düşüncene
oturduğun yerden kalkma
eylemi
bütün bir sistemi özetleyebilir
aklına
ayakların yere basar sonra
belki ellerin temas eder oturdugun yere
hüzünlü bir son dokunuştur bu bulunduğun gerçekliğe
ve kolların gücünü gösterir ayaklarına destek cıkarcasına
bir itme ile birlikte
havalanmışsındır
bulunduğun yerden
ilahi bi an gibi...gibi
ve herşey önündedir artık
ta ki sen
yorulana dek
ve sorarsın kendine
gücüm ne kadarına
kadar devam ettiricek
duyumsadıklarımı ve
bıraktıklarımı...
başlangıcı bir son olan
sonsuz hastalıklar için
nekadar
nefes alabilirim
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder